Os ollos dos que me lembro, xa non están.
Observan atónitos cada movemento sospeitoso da vida.
Intentan librarse da batalla
pero quedan concentrados sempre no mesmo taboleiro de xadrez,
e procuran manter con vida tódalas pezas que o conteñen.
Cansaches…
esqueceches as regras do xogo.
Choven bágoas que te levan ao laberinto.
Lembras.
E xa non sabes como comezar a partida de novo.
Coas as de gaivota que te fan voar en en círculos,
que buscan o camiño.
Que soltas sixilosamente un sorriso con vergoña
e cansan os beizos de intentar que perdure.
Coas as de gaivota rota,
recaes sempre cara o lado triste da historia.
Néboas que se cruzan nos teus ollos e se enredan coas tuas pestanas
sen deixarte respirar,
sen deixarte ver.
Néboas, que che lembran o perfume do vento.
Néboas, só son néboas.
Non hai pesadelo se decides que non o haxa.
Pero abre os ollos e camiña descalza.
Comeza o conto e encheo de novas fantasías...
pero….volve.
Só son neboas.
(A Fany)
Observan atónitos cada movemento sospeitoso da vida.
Intentan librarse da batalla
pero quedan concentrados sempre no mesmo taboleiro de xadrez,
e procuran manter con vida tódalas pezas que o conteñen.
Cansaches…
esqueceches as regras do xogo.
Choven bágoas que te levan ao laberinto.
Lembras.
E xa non sabes como comezar a partida de novo.
Coas as de gaivota que te fan voar en en círculos,
que buscan o camiño.
Que soltas sixilosamente un sorriso con vergoña
e cansan os beizos de intentar que perdure.
Coas as de gaivota rota,
recaes sempre cara o lado triste da historia.
Néboas que se cruzan nos teus ollos e se enredan coas tuas pestanas
sen deixarte respirar,
sen deixarte ver.
Néboas, que che lembran o perfume do vento.
Néboas, só son néboas.
Non hai pesadelo se decides que non o haxa.
Pero abre os ollos e camiña descalza.
Comeza o conto e encheo de novas fantasías...
pero….volve.
Só son neboas.
(A Fany)
