Espida.

Así me sinto, coma unha caixa vacía e sen alento.
Así me sinto, coma un paxaro ferido, que non sinte o vento.
Escurridiza, coma a pinga de auga na xanela.
Invisible, vestida de pantasma, envolta nunha tela...

Tellado do veciño, vaporoso, mollado.
Herba húmida e follas alaranxadas.
Non son simples detalles.

Arriba e abaixo,
termos diferentes pero iguais
dende a miña perspectiva agora.
Tan lonxe un coma o outro, aquí alá,
non importa a onde fora.

Sempre me atopo flotante.
Sen forzas. Deserta.
Sen contido. Sen lírica.

Lonxe das montañas quizais,
debuxadas coma sempre, coa mesma forma,
o mesmo relieve, e a mesma sombra.

Din que os meus pés,
levan o camiño marcado,
que eles saben a maneira de dicirme que avance aínda sendo complicado.

E así me sinto coma o medo. Espida. Vixiante.
E se non te teño o pesadelo vólvese arrepiante.
E así me sinto, coma un paxaro ferido, que non sinte o vento.

Sorriso dos seus ollos

Imaxes captadas na parada do tempo,

a captura dos sentidos a través da lectura dos seus ollos,

as diferenzas que nos fan iguais

e as liñas que xuntan o meu, co noso.

Imaxes, daquel neno enxoito no pano,

que medra, pero non mira máis aló das montañas,

do horizonte que separa a illa das cores,

o neno que medra entre cantos e campo,

entre flores.

O neno, que fai que me asombre o que ten,

 e o que non ten.

Só desertos cheos de amor e tenrura,

só camiños cheos de aventuras,

só historias que perduran no tempo,

só imaxes, que se conxelan e me conxelan.

A loita polo descenso da mediocridade nosa,

o intento de encher o baleiro dos corazóns insignificantes

teimando no respeto e na diversidade,

fixando a fotografia daquel neno na nosa memoria.

Xenuino, lexítimo .

Os corpos vólvense abafantes  ante o delirio da sociedade,

témolle aos discursos discriminatorios,

á xenofobia,

en xeral, témolle á inxustiza.

Só quero lembrar a imaxe do neno,

os ollos que me miraron e me dixeron

que as montañas non son montañas senon límites que nos unen e a un tempo nos separan,

e os campos….

os campos son terras sembradas  pola natureza.

E eu pensei… ao igual que os seus ollos.